Gdyby nie Gauguin postimpresjonizm nie byłby postimpresjonizmem – w każdym razie zabrakłoby mu bardzo wielu składowych, ale zacznijmy od początku: postimpresjonizmem określa się kierunek, a właściwie kilka, a nawet kilkanaście kierunków, które pojawiły się w malarstwie na przełomie XIX i XX wieku. Były to kierunki nawiązujące do impresjonizmu, ale pozostające też w większej lub mniejszej opozycji. Doskonałym przykładem jest tu właśnie Gauguin, którego malarstwo z natury rzeczy jest impresjonistyczne (skupia się na wrażeniach), ale odrzuca wiele typowo impresjonistycznych technik.

Gauguin – stylistyka

Stylistyka Gauguina, podobnie jak wielu innych malarzy na przestrzeni ich życia, stopniowo ewoluuje. O Gauguinie jako dojrzałym artyście mówi się właściwie dopiero w kontekście jego dzieł z czasów Pont-Aven i czołowego „Żółtego Chrystusa”. Gauguin wprowadza tu prymitywizm i symbolizm w najczystszej postaci. „Żółty Chrystus” jest swoistą manifestacją, zerwaniem z rutyną, poszukiwaniem nowych form i nowych środków wyrazu, ale to nie koniec ewolucji malarza.

Gauguin zmienia się dosyć spektakularnie z chwilą zamieszkania na Tahiti. Jego obrazy, wciąż symboliczne, przesiąknięte są życiem: światłem i kolorem, a jednocześnie jeszcze bardziej symboliczne, przy czym ich symbolika nie jest już tak prymitywna w formie, jak symbolika obrazów wcześniejszych.